O agradecemento a señora Conselleirade Traballo na entrega de títulos no pole funcional do Corgo a quen se lle fixo
entrega dun pergamiño, tendo a delicadeza de recitar os contidos da
poesía Esa Gran Familia no fin do obradoiro Ponte de Neira
IV,o que quedou abraiada polos contidos co sentir dos alumnos.
Perante o acto, os dous mandatarios dos concellos de O Páramo mailo
do Corgo deixaron constancia do bo irmanamento que veñen
desenrolando dende os obradoiros de emprego e as obras que dende
entón puideron ir desenrolándose o redor dos devanditos, dando
traballo e sustento a tantas familias demandantes de emprego.
Comendo na Ponte de Neira onde se fixo entrega os mandatarios de sendas taboas coa poesía
Os Concellos do Páramo e O Corgo
Os Concellos do Páramo e O Corgo
A
esta gran familia
Grazas
a Consellería
Os
Concellos, a Xunta e a nós,
Por
este feixe de mans
As
que o fixeron posible.
Aínda
que algúns cuestionaron
A
valía dos traballos
Deron
de comer arreo
A
varias familias en paro.
Con
tódolos engadidos
Que
venderon e arraxaron
Que
sumados eles todos
Non
e para desprezalos.
Grazas
a todos por ser,
Por
estar aí cinguidos,
Por
cumprir cos cometidos
E
que non o esquezamos.
Grazas,
por habernos coñecido,
Por
que entre todos fixemos
Un
algo para ser visto
Neste
anaco de camiño
Quixérase
deixar constancia
Do
que aquí remata
Ese
facer con agrado
Na
xuntanza desta data.
Obradoiro
de emprego Ponte de Neira IV no Nadal do 2011
Edit:
escoladetraballo
de galiciacontos
Comendo no Mirallos En Paradela, a quen enguedellei este contido poético merguullado nese conto Dous no Camiño
Comendo no Mirallos En Paradela, a quen enguedellei este contido poético merguullado nese conto Dous no Camiño
Pola
ruta Xacobea
de
O Cebreiro a Paradela,
en
coche, andando, ou en cabalos.
o
sitio é, O Mirallos.
No
lugar de Ferreiros
para
durmir ou comer
enclave
de natureza,
estar
aquí, un pracer
que
non cabe a preguiza.
Que
diría D Quíxote
si
se botase ao camiño,
con
champiñóns recheos
e
paspallás do sitio,
feitas
ao mesmo inferno.
Con
estas nobres viandas
que
se perden os sentidos,
no
verán ou no inverno
para
seguir os camiños.
